ZJAWISKO EUTROFIZACJI

Eutrofizacja jezior to najczęstsze antropogeniczne zakłócenia funkcjonowania ekosystemów wodnych. Proces ten objawia się zwiększeniem żyzności (trofii) akwenu w wyniku nadmiernego dopływu związków biogennych, głównie azotu i fosforu. Związki te stale dopływają do wód ze zlewni i atmosfery, jednak ten naturalny proces w wyniku gospodarki ludzkiej został znacznie zintensyfikowany. Ingerencja ludzka obejmuje punktowe odprowadzanie ścieków komunalnych lub przemysłowych, odpływ obszarowy wód z gruntów zawierających nawozy mineralne, presję wędkarską, turystyczną oraz gospodarkę rybacką. 

Efekty wzmożonej eutrofizacji: 

  • wzrost biomasy organizmów fitoplanktonowych tzw. zakwity w tym szczególnie niebezpieczne zakwity sinicowe,
  • pogorszenie warunków tlenowych, zanik tlenu w strefach głębinowych i pojawienie się siarkowodoru,
  • pogorszenie warunków świetlnych powoduje ustępowanie roślinności zanurzonej,
  • spadek bioróżnorodności,
  • pogorszenie warunków tarła i rozrodu ryb czego rezultatem jest zmiana składu i dominacji w zespołach ryb,  
  • wypłycanie zbiorników wodnych w wyniku akumulacji osadów dennych.

Czynniki te wpływają na zakłócenie funkcjonowania jezior a nawet ich degradację. Efektem tego jest ograniczenie a nawet uniemożliwienie wykorzystania ich do celów komunalnych, przemysłowych, rybackich i rekreacyjnych, co wywołuje konkretne skutki ekonomiczne (wzrost kosztów uzdatniania wody, straty w rybostanie, turystyce, rekreacji). Zdegradowane przez działalność człowieka zbiorniki wodne tracą zdolność do samooczyszczania, aby przywrócić im wartości użytkowe i przyrodnicze konieczne jest przeprowadzenie działań naprawczych, rekultywacji. 

 

Script logo